Waar ben je naar op zoek?

In gesprek met … Ronald Bleeker, medewerker SAVE

Voor mij zit een levenslustige, stoere man met een baardje. Hij lijkt me stevig in zijn schoenen te staan. Een echte ‘verbinder’ zo ontdek ik. Het is Ronald Bleeker, medewerker SAVE. Na 21 jaar bij de politie te hebben gewerkt, heeft hij de stap gezet naar Jeugdbeschermingsorganisatie SAVE. Wij gaan in gesprek over hoe hij tot deze stap is gekomen en wat zijn ervaringen tot nu toe zijn. Het is een verhaal vol trots, initiatieven en energie. In oktober 2018 kwam Ronald bij SAVE in dienst. Samen blikken we terug.

Vertel eens iets over je achtergrond. Hoe ben je tot deze stap gekomen?
“Mijn roots liggen bij het maatschappelijk werk. Lang geleden heb ik de Sociale Academie gedaan. Na 11 jaar maatschappelijk werk, had ik het echter wel gezien. Ik vond mijn werk heel leuk en heb dat ook met veel plezier gedaan, maar op een gegeven moment wilde ik een meer sturende rol hebben. De grootste winst die er, even kort door de bocht gezegd, nog te behalen viel was: het wordt niet slechter. Toen wist ik dat het tijd was voor een andere baan.

Ik kwam terecht bij de politie. Daar had ik als maatschappelijk werker natuurlijk al kennis mee gemaakt. Ik heb daar van alles gedaan, onder andere jeugdpolitie. Maar ik heb ook onderzoeken gedraaid, zedenzaken gedaan en had jarenlang een operationeel leidinggevende functie. Dankbaar werk, mooi werk maar ook onregelmatige diensten. Ja en dat wordt op een zekere leeftijd toch zwaarder. Inmiddels had ik ook zoveel routine, dat de uitdaging weg was. Ik wilde weer terug naar mijn roots. Via, via ben ik toen bij SAVE terecht gekomen.”

Kon je zomaar die overstap maken?
“Ja eigenlijk wel. Dat kwam natuurlijk omdat ik de Sociale Academie had gedaan. Anders was het lastiger geweest. Voor dit werk is immers een HBO opleiding nodig. Op dit moment ben ik bezig met een EVC-traject zodat ik me uiteindelijk kan registreren bij het SKJ. Tot die tijd werk ik onder supervisie. Ik verwacht voor de zomer mijn EVC-traject af te ronden.”

Waar moet je aan wennen als jeugdbeschermer?
“Bij de politie is het vaak nodig dat je direct handelt. Wat ik weer ontdek is dat ik bij SAVE soms moet vertragen om een goed beeld van de gezinssituatie te krijgen. Er spelen zo veel dynamieken mee. Alle informatie bij elkaar heb je nodig voor een goed beeld. Het spanningsveld tussen dit vertragen en inschatten wanneer de veiligheid van een kind wel acuut in gevaar is, vind ik het mooie aan dit werk. Maar dat is wel weer wennen. Ook merk ik dat het even tijd kost voordat je de sociale kaart onder de knie hebt. Er zijn zoveel zorgaanbieders en ketenpartners. Daar heb je echt tijd voor nodig. En ja, soms moet ik echt op mijn handen zitten om niet meteen al in actie te komen. Ik had laatst een man voor me in de spreekkamer die mij dood wenste. Vroeger zou ik hem direct hebben aangehouden, maar dat is nu niet handig. Inmiddels heb ik wel aangifte gedaan.”

 Hoe bevalt het werk als jeugdbeschermer tot nu toe?
“In één woord: geweldig! Ik kan mijn ervaring vanuit de politie en maatschappelijk werk heel goed combineren. Ik voel mij als een vis in het water. Heftige casuïstiek kende ik al, dus daar hoef ik niet meer aan te wennen. Bij de politie ben ik eerlijk gezegd wel meer gewend. Verder merk ik pas echt achteraf hoe zwaar de onregelmatigheidsdiensten waren. Nu hoeft dat niet meer en hou ik energie over voor andere dingen.”

Je zegt dat je energie over hebt voor andere dingen. Waar zet je die dan voor in?
“Ik ben iemand die denkt in mogelijkheden en ik ben ook erg voor samenwerken. In november zijn we gestart met een pilot ‘lokale verankering van SAVE’. Op dinsdagmiddag en donderdagochtend werk ik op het kantoor van het lokale team in Wijk bij Duurstede: Loket Wijk. Medewerkers van het lokale team kunnen dan direct een beroep op SAVE doen als ze vragen hebben over casuïstiek. Dat werkt fantastisch. Ik kan hen helpen bij het bespreekbaar maken van onveiligheid of bij twijfels over het gezin aanmelden bij Veilig Thuis of verwijzen naar SAVE. Maar ook bij hoe ze het gesprek met het gezin kunnen voeren en waar grenzen liggen ten aanzien van de veiligheid voor het kind en gezin. Hierdoor blijven zaken minder lang liggen en neemt de kwaliteit van meldingen die bij SAVE binnenkomen toe. Daarmee bedoel ik dat de signalen van kindermishandeling en de problematiek binnen het gezin beter beschreven worden en wij dus direct een beter beeld hebben van de gezinssituatie. Met deze pilot geef ik letterlijk gezicht aan SAVE. En dat werkt. De pilot loopt 1 maart af en ik ben benieuwd hoe het dan verder gaat. Maar dat is dus waar ik in geloof en voor sta. Uitreiken naar de ander, bedding maken en een win/win situatie creëren.”

Met andere woorden: je hebt geen spijt van je keuze om bij SAVE te werken?
“Nee integendeel. Ik ben zo trots op deze organisatie. De mensen die hier werken zijn fantastisch. Het is als in het liedje van Bram Vermeulen: De Steen. Dat gaat over een steen die in een rivier is gelegd. Daarna stroomt het water anders dan voorheen. Dat is wat ik voor kinderen maar eigenlijk voor het hele gezin wil doen. Het verschil maken door een steen te verleggen. Iets waardoor de thuissituatie verandert en kinderen weer veilig thuis bij hun ouders of verzorgers kunnen blijven wonen.”

Mirjam de Graaf
Team Communicatie